Xa hai ben tempo...

Pois sí, xa hai ben tempo que non escribo nada novo no eu blog. É certo que "a cabeza non para" polo que as ideas van e veñen, ... e escapan. O máis complicado é sempre sentarse diante do ordenador e concretar algunhas desas ideas nun texto. ëse é o exercicio realmente interesante de escribir, de escribir un blog: concretar algunhas ideas e logo, se algén as le, fenomenal e si fai algún comentario... Creo que era a idea do principio, concretar e ofrecer un espazo máis para o intercambio que é onde realmente as ideas medran

Desde logo, con todo o que está a acontecer ao noso redor, non nos faltan materias sobre as que reflexionar... E máis si facemos un esforzo para ir máis alá de constatar o que está a suceder e buscamos alternativas, vías que nos conduzan "á saída"... Ánimo Alfonso! Ánimo xente!  

Reler os clásicos

A proposta era escribir algo sobre a relación entre o uso de drogas e a exclusión social... E claro, recúrrese ao que se ten: Amando Vega, Jaume Funes, Jesús Valverde... Moi interesante volverse a atopar coas súas ideas e, máis interesante ainda, é ver a necesidade de reler os clásicos: non se trata so de recordar as súas ideas senon de facer unha nova lectura das mesmas desde os cambios que levamos vivido na realidade, e o consumo de drogas e as súas consecuencias, é un aspecto máis que está en constante evolución. A pesares do atractivo da empresa, como un vive do seu traballo e ademáis forma parte dunha familia numerosa (en número, en atencións, ...) pois o intento quedará niso, en intención. Si que pode ser un estímulo para aqueles outros que dispoñan de interés e, sobre todo de tempo.

Outro encontro interesante foi unha publicación de BOBES, CASAS E GUTIERREZ (2011): Manual de trastornos adictivos. O que primeiro chama a miña atención é o peso que os trastornos psiquiátricos ten no índice da obra. Nunha obra anterior de características moi similares BOBES, CASAS E GUTIERREZ (2003) o peso estaba nas sustancias. Trátase dun exemplo que ilustra moi ben o que está a acontecer neste ámbito.

E qué podemos aportar desde a educación social, pois penso que a nosa mirada debe centrarse nas persoas tentando recuperar o seu protagonismo e a súa participación

Co talante non abonda

Dicía Castelao que transformar os desexos en realidades, as ideas en feitos, é o verdadeiro heroísmo. E non vou ser eu quen de dicir que o "talante" non é importante. As maneiras son fundamentáis. E non se me ocurre ningún motivo que xustifique que sexamos maleducados. (Non significa que non admita erros, perdas de control, ... Somos humanos)

Pero... E detras desta expresión sempre aparece unha idea importante para o que fala, só co "talante" non abonda.

Xan contaba máis atras a importancia das persoas, de certas persoas, para sacar adiante as ideas, os proxectos.

Non basta coa crítica ou coa denuncia, sendo éstas importantes. Hai que ir máis aló e esforzarse por reunir as persoas arredor de proxectos (un grande mérito Enma), en impulsar e levar adiante as accións precisas para avanzar nalgunha dirección

Muller, labrega, galega ... E loitadora

Lidia Senra: “A loita sempre vale; teño a esperanza de que a xente acabará vivindo dignamente”

Con esta frase resuamiase a entrevista que aparecía no Xornal por teres recibido o Pedrón de Ouro deste ano. Eu tiven a sorte de coñecer a Lidia Senra hai uns anos, nun encontro sobre mulleres que organizamos no Colexio de Educadoras e Educadores Sociáis de Galicia. Eu non sabía dela, máis foron varias as persoas que, ao saberes que andabamos a organizar un encontro sobre o tema da muller, me insistiron en que non podía faltar Lidia Senra.

O certo é que, ainda que foron varios os temas que tocamos, as experiencias que coñecemos, as persoas que nos falaron, ... Lidia aousou unha fonda impresion nas asistentes coas que tiven a oportunidade de falar: amosounos unha realidade tan descoñecida como cercana: a de das mulleres do noso pais que viven e traballan no campo. E non só é de admirar o seu coñecemento da realidade, transmiteo con paixon, contaxianos, non podemos quedar indiferentes. Non pretendo exaxerar, mais diría que foi un antes e un despóis a hora de mirar a nosa realidade.

Nese mesmo encontro tamen tivén a ocasión de coñecer a outra muller da que si sabía pero a traverso dos seus libros: Gemma Lienas. Os seus "Diarios de Carlota", especialmente os dous primeiros (O diario violeta de Carlota e O diario Vermello de Carlota"), son para min referencias educativas dun grande interés. Achegan á xente mais nova diversas realidades: a situación da muller no primeiro caso, a segunda á sexualidade, e outros dedicados á violencia entre iguais, outro ás drogas, ...). Tamén resultou moi interesante coñecela en persoa, compartir con ela as súas experiencias e a súa perspectiva

"Levandolle a contraria" a unha das nosas representantes no Parlamento de Galicia, Carme Adán (Os imprescindíbeis, as intercambiábeis, Xornal 10/06/2011), eu diría que sí, que hai moitas mulleres "imprescindibles" e para mostra un par de exemplos, ou tres se engadimos á deputada.

Imaxes da crise

Levo moito tempo sen escribir, e non é que non teña que contar. Cada día pola cabeza dan voltas e voltas moitos temas que me ocupan, me preocupan, me interesan.

Despóis de anunciar a miña visita ao novo centro comercial que temos na cidade, ao que definín coma "catedral" desa nova relixión que é o consumismo, seguinlle a dar voltas ao tema. Os paseos que no día a día dou por diversos lugares da cidade descubrenme a cantidade de negocios que teñen pechado ultimamente. Uns ao lado dos outros. Algúns pouco despóis de abrires...

Coma guinda, o outro día ao sair do super, unha rapaza con aspecto de non ter a súa orixe aquí, atopabase a pedir na porta... Nada extaordinario. Mais o que chamou a miña atención é que levaba unha gorra do PP... Seguro que non coñece que propostas fan en relación ás persoas que, coma ela, proceden doutros lugares e que veñen aquí buscando oportunidades mellores.

Mais, con todo, o problema máis importante que xera esta crise é a cantidade de persoas que están no paro...

Impulso decidido

Hai homes que loitan un día e son bos. Hai outros que loitan un ano e son mellores. Hai outros que loitan moitos anos e son moito mellores. Pero hai outros que loitan toda a vida: ésos son os imprescindibles.
Bertolt Brecht

Está claro: Brecht expresa moi claramente o que quero dicir. Só me queda sinalar por qué o sei, por qué podo afirmar que Alberto, para min o Presidente, forma parte deste selecto grupo. Pois é fácil, porque durante un tempo eu estaba alí

Eu recordo que nos coñecimos en Narón, nun curso sobre drogas que organizamos na Asociación Profesional de Educadores Sociais de Galicia. Náis tarde tamen o recordo nun curso memorable que fixemos en Coruña con García Huete... Logo xa o recordo na xunta directiva da Asociación, Presidente... Logo centos de miles de iniciativas, de xestións, de reunións, de encontros, ... Cara un fin, cara unha ilusión: poñer a nosa profesión no sitio que merece. Alí estivemos cando no Parlamento de Galicia se aprovou a Lei de Creacion do Colexio de Educadores Sociais de Galicia.

Anos máis tarde estaba alí, estabamos alí, noutro dos hitos da profesión: a constitución do Consejo General de Colegios de Educadoras y Educadores Sociales... Presidente

Toni Puig e a monxa

Non consigo sacalo da cabeza. Fun escoitar á Toni Puig que estivo espectacular cunha reflexion moi estimulante (SEX nas súas palabras) sobre o papel que teñen que xogar as ASOCIACIONS... Alimento para o meu cerebro que dicia un dos meus "clientes"... Pero xusto diante de min estaba unha monxa co seu hábito... En mitade dun arduo debate sobre o uso do velo... Co seu pano na cabeza... quizáis reivindicando o seu dereito a identificarse públicamente coas súas crenzas ... Non saquei o tema ... Ninguen o sacou ... pero a idea saltábame á cabeza unha e outra vez mentres disfrutaba da fantastica exposición das ideas que nos fixo Toni Puig... Tamén me encantou o deseño das diapos que acompañaban ás súas palabras ...

Por certo, se buscades en Google imaxes de monxas... En fin, a cousa xa non é o que era!