Son quen son

Reler os clásicos

2012-01-10T03:43:00.000-08:00

A proposta era escribir algo sobre a relación entre o uso de drogas e a exclusión social... E claro, recúrrese ao que se ten: Amando Vega, Jaume Funes, Jesús Valverde... Moi interesante volverse a atopar coas súas ideas e, máis interesante ainda, é ver a necesidade de reler os clásicos: non se trata so de recordar as súas ideas senon de facer unha nova lectura das mesmas desde os cambios que levamos vivido na realidade, e o consumo de drogas e as súas consecuencias, é un aspecto máis que está en constante evolución. A pesares do atractivo da empresa, como un vive do seu traballo e ademáis forma parte dunha familia numerosa (en número, en atencións, ...) pois o intento quedará niso, en intención. Si que pode ser un estímulo para aqueles outros que dispoñan de interés e, sobre todo de tempo.

Outro encontro interesante foi unha publicación de BOBES, CASAS E GUTIERREZ (2011): Manual de trastornos adictivos. O que primeiro chama a miña atención é o peso que os trastornos psiquiátricos ten no índice da obra. Nunha obra anterior de características moi similares BOBES, CASAS E GUTIERREZ (2003) o peso estaba nas sustancias. Trátase dun exemplo que ilustra moi ben o que está a acontecer neste ámbito.

E qué podemos aportar desde a educación social, pois penso que a nosa mirada debe centrarse nas persoas tentando recuperar o seu protagonismo e a súa participación

Co talante non abonda

2011-10-10T23:34:00.000-07:00

Dicía Castelao que transformar os desexos en realidades, as ideas en feitos, é o verdadeiro heroísmo. E non vou ser eu quen de dicir que o "talante" non é importante. As maneiras son fundamentáis. E non se me ocurre ningún motivo que xustifique que sexamos maleducados. (Non significa que non admita erros, perdas de control, ... Somos humanos)

Pero... E detras desta expresión sempre aparece unha idea importante para o que fala, só co "talante" non abonda.

Xan contaba máis atras a importancia das persoas, de certas persoas, para sacar adiante as ideas, os proxectos.

Non basta coa crítica ou coa denuncia, sendo éstas importantes. Hai que ir máis aló e esforzarse por reunir as persoas arredor de proxectos (un grande mérito Enma), en impulsar e levar adiante as accións precisas para avanzar nalgunha dirección

Muller, labrega, galega ... E loitadora

2011-06-15T09:40:00.000-07:00

Lidia Senra: “A loita sempre vale; teño a esperanza de que a xente acabará vivindo dignamente”

Con esta frase resuamiase a entrevista que aparecía no Xornal por teres recibido o Pedrón de Ouro deste ano. Eu tiven a sorte de coñecer a Lidia Senra hai uns anos, nun encontro sobre mulleres que organizamos no Colexio de Educadoras e Educadores Sociáis de Galicia. Eu non sabía dela, máis foron varias as persoas que, ao saberes que andabamos a organizar un encontro sobre o tema da muller, me insistiron en que non podía faltar Lidia Senra.

O certo é que, ainda que foron varios os temas que tocamos, as experiencias que coñecemos, as persoas que nos falaron, ... Lidia aousou unha fonda impresion nas asistentes coas que tiven a oportunidade de falar: amosounos unha realidade tan descoñecida como cercana: a de das mulleres do noso pais que viven e traballan no campo. E non só é de admirar o seu coñecemento da realidade, transmiteo con paixon, contaxianos, non podemos quedar indiferentes. Non pretendo exaxerar, mais diría que foi un antes e un despóis a hora de mirar a nosa realidade.

Nese mesmo encontro tamen tivén a ocasión de coñecer a outra muller da que si sabía pero a traverso dos seus libros: Gemma Lienas. Os seus "Diarios de Carlota", especialmente os dous primeiros (O diario violeta de Carlota e O diario Vermello de Carlota"), son para min referencias educativas dun grande interés. Achegan á xente mais nova diversas realidades: a situación da muller no primeiro caso, a segunda á sexualidade, e outros dedicados á violencia entre iguais, outro ás drogas, ...). Tamén resultou moi interesante coñecela en persoa, compartir con ela as súas experiencias e a súa perspectiva

"Levandolle a contraria" a unha das nosas representantes no Parlamento de Galicia, Carme Adán (Os imprescindíbeis, as intercambiábeis, Xornal 10/06/2011), eu diría que sí, que hai moitas mulleres "imprescindibles" e para mostra un par de exemplos, ou tres se engadimos á deputada.

Imaxes da crise

2011-05-18T04:35:00.000-07:00

Levo moito tempo sen escribir, e non é que non teña que contar. Cada día pola cabeza dan voltas e voltas moitos temas que me ocupan, me preocupan, me interesan.

Despóis de anunciar a miña visita ao novo centro comercial que temos na cidade, ao que definín coma "catedral" desa nova relixión que é o consumismo, seguinlle a dar voltas ao tema. Os paseos que no día a día dou por diversos lugares da cidade descubrenme a cantidade de negocios que teñen pechado ultimamente. Uns ao lado dos outros. Algúns pouco despóis de abrires...

Coma guinda, o outro día ao sair do super, unha rapaza con aspecto de non ter a súa orixe aquí, atopabase a pedir na porta... Nada extaordinario. Mais o que chamou a miña atención é que levaba unha gorra do PP... Seguro que non coñece que propostas fan en relación ás persoas que, coma ela, proceden doutros lugares e que veñen aquí buscando oportunidades mellores.

Mais, con todo, o problema máis importante que xera esta crise é a cantidade de persoas que están no paro...

Impulso decidido

2011-03-10T14:11:00.000-08:00

Hai homes que loitan un día e son bos. Hai outros que loitan un ano e son mellores. Hai outros que loitan moitos anos e son moito mellores. Pero hai outros que loitan toda a vida: ésos son os imprescindibles.
Bertolt Brecht

Está claro: Brecht expresa moi claramente o que quero dicir. Só me queda sinalar por qué o sei, por qué podo afirmar que Alberto, para min o Presidente, forma parte deste selecto grupo. Pois é fácil, porque durante un tempo eu estaba alí

Eu recordo que nos coñecimos en Narón, nun curso sobre drogas que organizamos na Asociación Profesional de Educadores Sociais de Galicia. Náis tarde tamen o recordo nun curso memorable que fixemos en Coruña con García Huete... Logo xa o recordo na xunta directiva da Asociación, Presidente... Logo centos de miles de iniciativas, de xestións, de reunións, de encontros, ... Cara un fin, cara unha ilusión: poñer a nosa profesión no sitio que merece. Alí estivemos cando no Parlamento de Galicia se aprovou a Lei de Creacion do Colexio de Educadores Sociais de Galicia.

Anos máis tarde estaba alí, estabamos alí, noutro dos hitos da profesión: a constitución do Consejo General de Colegios de Educadoras y Educadores Sociales... Presidente

Toni Puig e a monxa

2011-02-19T06:11:00.000-08:00

Non consigo sacalo da cabeza. Fun escoitar á Toni Puig que estivo espectacular cunha reflexion moi estimulante (SEX nas súas palabras) sobre o papel que teñen que xogar as ASOCIACIONS... Alimento para o meu cerebro que dicia un dos meus "clientes"... Pero xusto diante de min estaba unha monxa co seu hábito... En mitade dun arduo debate sobre o uso do velo... Co seu pano na cabeza... quizáis reivindicando o seu dereito a identificarse públicamente coas súas crenzas ... Non saquei o tema ... Ninguen o sacou ... pero a idea saltábame á cabeza unha e outra vez mentres disfrutaba da fantastica exposición das ideas que nos fixo Toni Puig... Tamén me encantou o deseño das diapos que acompañaban ás súas palabras ...

Por certo, se buscades en Google imaxes de monxas... En fin, a cousa xa non é o que era!

Agasallos

2011-02-18T04:44:00.001-08:00

O pasado venres 11/02/2011 resultou para min un día moi especial. Celebrabamos no Colexio Asemblea (s) na que resultou elexida unha nova Xunta de Goberno que encabeza a miña querida compañeira Sofía. Vai a estar moi ben acompañada por un grande equipo de colegas que seguro que van a conseguir avanzar neste proxecto que é o Colexio como ferramenta para conseguir poñer a profesión no lugar que merece. Vénseme á cabeza o estribillo daquela canción "... y no estabas tuuuu ..." Mais sí que estaba e, como xa dixen as/0s que alí estabamos, non pensaba marchar ao colexio de enfrente. Estaba e penso seguir estando.

Esta foi a entrada a unha tarde moi chea de emocións. Ás de sempre -que non por isto son menos importantes- o encontro e o (re)coñecemento de moitas e moitos que estamos aquí desde hai tempo ou hai pouco que chegamos (sen desmerecer a ninguen encantoume atopar a Sole, que había moito tempo que non vía, e a Jorge, que vira non hai moito pero que non estaba por estas festas había tempo) Tamén tiven a oportunidade de coñecer a Sera en persoa, despóis de ter lido desde hai ben tempo os seus pensamentos no seu archicoñecido blog "Educador Social en Alaska" e o seu irman Rafa

Estar entre amigas e amigos é xa en sí mesmo un agasallo. Pero despóis, con lazo incluido, poidemos disfrutar da obra de teatro "Educador Social en Alaska". Non sabería como facervos chegar as miñas impresións, a miña emoción ... Unha posta en escea fantastica de tantos e tantos pensamentos e sentimentos que Sera leva xa tempo compartindo con nos. E ademáis o teatro estaba absolutamente cheo pois aos que estabamos alí presentes sumaronse alumnas/os e profesoras/os da Facultade de Educación da USC

No capítulo dos agradecementos, ademáis de sinalar as/os meus compañeiras/os na Xunta de Goberno e as fantasticas profesionáis que traballan para nos no Colexio que fixeron todo isto posible a miña compañeira Victoria que facendo o meu traballo fixo posible que eu poidera asistir e disfrutar destoutros agasallos

Educadoras e educadores socias na escola

2011-01-09T23:38:00.000-08:00

A parte boa é que a convivencia estase a constituir coma un dos temas de interés, nun dos obxectivos centrais do ensino. A parte mala é que para algúns a solución está na "autoridade", unha resposta violenta aos problemas de violencia. Afondando neste tema hai diversos traballos coma o texto que sobre o tema da autoridade escribe o filósofo Marina.

Outras propostas pasan por incorporar aos centros de ensino novos profesionáis, educadoras e educadores sociais, como xa se ten feito noutras Comunidades Autónomas, para mellorar as respostas que se están a dar a este tema da convivencia así como a utros temas coma o absentismo, á relacion coas familias e co resto da comunidade , á dinamización do "espacio extraescolar", ...

A Educación Social coma criterio de calidade

2010-11-11T04:58:00.000-08:00

Hai uns días que tiven a oportunidade de participar nun encontro que se celebrou en Ourense. Concretamente nas II Xornadas Galegas de Patoloxía Dual organizadas po a Asociación Cadabullo. En primeiro lugar quero agradecer aos membros da Asociación os seus esforzos para acollernos e facernos sentir tan ben e tan agusto. De verdade moitas grazas

Foi agradable atoparse con tanta xente que hai tempo que non vía e coñecer a persoas e experiencias moi interesantes.

Tamén quero compartir con vos unha das conclusións ás que cheguéi falando con uns/has e con outros/as: ainda que a presencia de educadores/as nos recursos que hai para atender as persoas con problemas relacionados coa súa saúde mental vaise incrementando pouco a pouco, ésta é todavía moi escasa en Galicia e penso que este feito débese ao pouco desenvolvidos que están os programas que atenden a estas persoas na comunidade. Polo tanto, a ausencia/presencia dun maior número de educadoras e educadores vai constituir un indicador de como están desenvolvidos os servicios para atender a estas persoas a nivel comunitario

Agora o problema vai ser facer as cousas ben

2010-09-29T23:31:00.000-07:00

É un argumento perverso: dise que a rede de atención a persoas con problemas relacionados co uso de drogas esta moito mellor que a rede de atención a persoas con problemas de saúde mental. E non un ou dous, escoitase con certa frecuencia

O certo é que antes de que a "crise" fixera mella nos nosos servizos (xa hai tempo que non temos sustitucións, reducense servizos pechando polas tardes ou nas fins de semana, etc) e despóis de tempo conseguiuse que a xente poidera acceder a unha carteira de servicios bastante homoxenea con tempos de espera máis que razoables. Funcinábamos razoablemente ben, mais non "sobrados".

A pesar da percepción de que os problemas de drogas xa non son o que eran, o certo é que traballo non nos falta. A nos, que formamos parte da "rede pública", e a unha longa serie de entidades que constituen unha rede paralela (Proxecto Home, Reto, Remar, ...). E boa parte desa percepción débese a que este problema está ben atendido, que a xente que ten problemas ten unha rede de recursos que vai dando respostas aos problemas relacionados co consumo de drogas.

Pois hoxe en día, e segundo algunhas "voces autorizadas", esto constitue un problema

E digo eu, non será mellor decir que a rede de atención aos problemas de saúde mental esta lonxe de funcionar dun modo axeitado, que ten problemas e poñerse mans a obra para mellorar?

Un Exemplo

2010-09-21T04:26:00.000-07:00

Dandolle volta ao tema antes tratado, en relación a argumentos aparentemente sólidos como é o da crise, hoxe ben nos xornais unha nova que pode servirnos de exemplo: parece ser que se vai retirar o servicio de "noitebus"

Xa é interesante o debate respecto ás políticas preventivas que se estan a levar ou se pretenden levar, pero imos ao que imos: "las pelas" que diciamos antigamente

Evidentemente este servicio ten un custo e proporciona un servicio determinado a un nímero importante de (cidadans) xóvenes. Na nova aparecía unha estimación. O que se intenta é evitar o uso de vehículos particulares o que reduce o impacto ecolóxico, económico e sobre todo sanitario que pode ter ese uso en situacións onde, como consecuencia dun determinado modelo de diversión, o uso de o alcohol e outras drogas esta ampalmente difundido

Pensemos agora que un deses mozos que xa non dispon de este servicio sufre un accidente grave. Sen entrar nos custos indirectos que supoñen os sufrimentos do mozo ou moza e dos seus achegados, difíciles de obxetivar (ainda que se hai tamen custos obxectivos como antidepresivos e outros tratamentos para aliviar o sufrimento, baixas laborais, tempo empregado en acompañar ao doente no hospital e as moitas citas que supon o seu tratamento e á súa rehabilitacion...). O tratamento e os gastos directos derivados de cada accidente sí son máis facilmente estimables e, pregunto eu, cantos días se paga un destes autobuses con estos cartos?

Argumentos "incontestables"

2010-09-10T03:17:00.001-07:00

Hai tempo que non entro a escribir: o verán e para min un tempo de moita ocupación. Ao traballo habitual súmase o feito de que a familia esta de vacacións e temos que aproveitar ben este tempo que podemos compartir...

Sen embargo ideas non me faltan. A diferencia e que "campan" pola miña cabeza e dan voltas e mais voltas... A ver se coa volta a "normalidade" teño algo mais de tempo para ir escribindo algo mais...

Unha destas ideas que xa leva tempo por aqui é a presencia, cada vez con mais peso, de argumentos que nos amarran, que parece que nos deixan sen argumentos: primeiro o tema da seguridade que xustifica non sei cantos desmanes e agora o tema da crise

Valen para case todo e deixan sen efecto moitos dos dereitos que se foron conquerindo ao longo destos miles de anos

Respecto da seguridade, fabricar inimigos sempre foi de grande utilidade para xustificar ou ocultar cantidade de actos, omisións, etc

Pero a partires do 11 S. parece que "todo vale": detencións ilegais, persoas presas sen dereito os mínimos universáis. ataques preventivos... Eso parece que pasa lonxe de aquí e que non nos afecta, pero non é así. Todos padecemos o que supón subirse a un avión e non o padecemos tanto, pero cada vez mais xustifican a necesidade de desnudarnos con trebellos tecnolóxicos, de controlar as nosas comunicacións, a nosa ideoloxía ou relixión, ... Certo que a seguridade, a que sirve para garantizar os nosos dereitos é importante, pero non se poden vulnerar estos dereitos, os nosos ou os de outros, porque se non esta seguridade xa non tería sentido...

Outro argumento, que está a cobrar forza mais recentemente é o da crise. Coma no caso anterior, a situación serve para xustificar case de todo: de xeito arbitrario decidese que moitos dos programas, servicios, dereitos, ... Xa non se poden asumir e deixanse para mellor ocasion

Potras cuestions, que a ben seguro son máis que prescindibles: publicidades, dietas, contratos, ... Si que se seguen a manter. Recurrese a modelos mais eficaces e eficientes, que case sempre consisten en poñer en mans privadas servicios publicos, que logo resultan moito mais caros (vease o caso do Hospital do Centro Galego de Bos Aires) Ou gastar cartos en cambios estéticos (Canto costaria cambiar o nome de Galescolas por Galiña Azul? )

Por certo, en ambos casos hai responsables, cando menos politicos, de estas situacion. Ou acaso esta situacion de inseguridade non terá nada que ver coa "política de seguridade" levada a cabo durante moitos anos, financiando os que agora son os que nos amenazan, desestabilizando todas esas zonas do planeta que agora seguen a ser puntos quentes, zonas de conflicto... E se falamos da crise, non hai tamen responsables concretos, que ademáis logo veñen a ser os mais beneficiados das políticas anticrise...?

Falsos antagonismos

2010-07-14T09:25:00.000-07:00

Se non estas conmigo estas contra min, branco ou negro, nacionais e republicanos, nacionalistas vs nacionalistas (dos outros)... Parece que todo ten que estar dividido en duas categorias e que non caben nen matices nen calquera tipo de argumento no que non quede clara a nosa inclinacion hacia un lado ou hacia o outro... E sen embargo xira... Ainda que a nosa capacidade de formar conceptos, categorías, clases, etc resulta dunha grande axuda para comprender e actuar sobre a nosa realidade, as veces ese mecanismo volvese contra nos cando non somos capaces de diferenciar as categorias -mais ou menos simples- que xera a nosa mente e unha realidade que é mais complexa e diversa e que se resiste ao nosos esforzos por aprehendela e controlala.

Asistencial - Educativo é unha destas dicotomías que plantexa unha colega e amiga: a solución é ambas en íntima conexión.

Algun/ha xa me terá escoitado plaxiar a Waztawick para dicir que "é imposible non educar". Se entendemos como asistencial o relacionado con dar resposta as necesidades, ou a algunhas delas, que plantexan as persoas nun determinado contexto e como educativo o deseño e contextos e accións mediadoras e formativas, cabe reflexionar desde o punto de vista educativo se o contexto e as accións deseñadas amplian as posibilidades dos suxeitos que delas participan para ser mais autónomos, de poder participar mais activamente nun(s) contexto(s) mais amplo(s) (¿normalizado?)... De buscar mellores respostas...

En resumo cada contexto e cada resposta "asistencial" é a súa vez un contexto e /ou unha resposta "educativa" e a nosa aportacion como educadoras e educadores debe ser a reflexion e a proposta para conseguir que estas sexan menos restrictivas e, polo tanto, mais enriquecedoras

O embigo do mundo

2010-04-20T04:45:00.000-07:00

Hai xa tempo, comentei cos usuarios e usuarias do servicio onde eu traballo o feito que supuxo a aparicion das teorías de Darwin: os homes, as mulleres, deixaban de seres o centro da Creación para ser un eslabón mais na cadea evolutiva. Unha idea máis que revolucionaria que ainda hoxe en día nos custa asimilar.

Así o sinala Eduard Punset na editorial da revista REDES. Na mesma editorial sinala que "deberiamos aprender e entrenarnos para vivir nun mundo de probabilidades en lugar de certezas". Non lles sona isto ao comentario no que citei a Funes e a Toni Julia?

Despois disto empezamos a falar de "revolucións", de cambios de perspectiva, ... Ainda que realmente eu creo pouco nas revolucions pois os cambios, que son parte inevitable da existencia, ocurren pouco a pouco e os imos asimilando, imcorporando a nos, aos que somos, a como vemos a realidade, ... Poucas veces os vivimos como tais, temos un sentido do "eu" que nos fai vivirnos como unha realidade estática. De feito o medo a cambiar, é unha das dificultades que atopamos no noso traballo: si non son "eu" que son logo?...

Un Valedor que me valla

2010-03-25T00:40:00.000-07:00

Hai días que lía perplexo que o Valedor do Pobo opinaba que o pais que defendian PSdG e BNG non existía, facendo referencia á oposición destes grupos a política que o PPdG esta a levar respecto da nosa lingua
A primeira idea que se me veu á cabeza é que este Valedor non me vale, non é quen de defender os meus dereitos coma galego pois manifesta unha visión moi sesgada da nosa realidade e se pon ao lado duns poucos que non estan pola labor de continuar co esforzo de normalización da nosa lingua que se iniciou co Estatuto e os primeiros gobernos da Xunta
Nin sequera con moitos dos/as votantes do PPdG que non teñen ningún problema coa nosa lingua, que tamen é a súa
Alinease cuns poucos aos que ser galegos molestalles, resultalles impropio. Patufos desleigados que dicia o poeta...

Asesoramento Vocacional

2010-02-27T02:34:00.000-08:00

Onte participei dunha interesante conversa sobre si seria interesante desenvolver algunha intervencion orientada ao asesoramento vocacional para/con os nosos usuarios e as nosas usuarias. Enseguida asociei o termo, a etiqueta, a deteminadas orientacions, a determinadas prácticas que, teño que confesar nos son do meu agrado: determinismo, emprego de test con fins clasificatorios, .... Fronte a unha visión dinámica e de crecemento que é a visión que me gusta máis. Neste sentido resultame máis útil o concepto de "Orientación" e o de "Acompañamento" que tan maxistralmente expon Jordi Planella.

Unha conclusion interesante á que chegamos é que as "profesions vocacionáis" non soen ser das mellor pagadas: o feito de seres vocacionáis xa cubre parte dos nosos gastos

O meu poema favorito

2010-02-22T10:56:00.001-08:00

Xa postos a colgar videos, vou compartir con vos o que, desde hai moito tempo, é o meu poema favorito: de Celso Emilio Ferreiro, "Deitado fronte ao mar" en versión dos "Dios ke te crew". Descubrino por casualidade vendo un programa da TVG e cando o presentaron falaban de que o artellaron gozando da compaña de Mercedes, unha vella coñecida (ela é nova, e só que nos coñecemos desde hai moito tempo) . Que pequeno é o mundo!

Orgullosos do noso, orgullosos do galego

2010-02-22T10:35:00.000-08:00

A ver se son quen de colgar o video da campaña "Orgullosos do noso, orgullosos do galego" que promoven os Equipos de Normalización Lingüística

Experiencia

2010-01-27T05:09:00.000-08:00

Non recordo si foi aquí ou noutro lado onde compartín con todas e todos vos o valor que a incertidume ten coma criterio de que o que estamos a facer é unha práctica reflexiva que tenta achegar respostas, mellor ainda participar na construcción des respostas, máis humanas, máis solidarias, ... aos problemas que a realidade día a día nos plantexa coma grupo e coma individuos. Recordaba a fantástica introducción de Funes ao libro de Cales Sedó "Treballant como educador/a social" e as palabras que, cun sentido similar, Toni Julia pronunciou no acto de presentación do Proxecto de Lei para a creacion do Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia

Quero traervos hoxe un par de citas que, nunha liña similar, fan referencia á experiencia. Nun texto que ten o suxerente título "La inquietud al servicio de la educacion", Jorge Sosa sinala que "A experiencia non é calquera cousa que aun lle pase; dunha experiencia saese transformado, marcado polo que se ten vivido e, as veces, coa necesidade de dar testemuña delo".

A outra pensaba que era a dedicatoria que se facia nun texto cun título cheo de significado "Educar es otra cosa", mais non. Xa a buscarei e intentarei recuperar a cita literal, pero aquel libro estaba dedicado a alguén que tivera "un ano de experiencia e moitos anos de face-lo mesmo". Penso que ese era o espiritu da cita.

Darlle á Lingua

2010-01-01T12:51:00.001-08:00

Supoño que é o pior que nos pode pasar, que os nosos se avergoñen de nos. Iso é o que nos está a pasar, para algúns á súa propia cultura, á súa propia lingua son motivo de vergoña. Pensanse menos ca outros e por iso queren seres que non son; rexeitan o propio.

E logo están os decretos, que por certo apenas se fai por que se cumplan, e que intentan regular os usos do idioma, dos idiomas.

Se cadra ese é o problema, que se trata ou se quere tratar a lingua, as linguas como idiomas, como algo alleo que hai que aprender, ou pior, que hai que aprobar. Quizais isto é tamen un obstaculo para o galego, para o inglés, ...

A lingua é algo vivo ou non é: temos e gozamos dunha incrible literatura, a xente pode ver a TV en galego, os debuxos animados, hai algunha pequena posibilidade de ver cine galego, ... Pero é preciso que fagamos ciencia en galego, que podamos relacionarnos coa administración e coa xusticia en galego, que amemos en galego ...

Así que xa sabedes, A DARLLE Á LINGUA

Mágoa

2009-12-15T04:23:00.000-08:00

Quen me coñece sabe da miña afeccion polos libros e polas librarias, nas que me encanta gastar o tempo e tamen os cartos. Son varias as librarías que visito con certa periodicidade. Mais concretamente interesome por aquelas que están especializadas en educacion ou teñen unha sección importante dedicada e este tema e afins. Por este feito, encolleseme o corazon cando unha destas librarías desaparece ou ve minguado o espazo dedicado a esta materia. No primeiro caso atopamos a desaparecida Libraría Hernandez, que se atopaba na calle Galera, e que tiña uns fondos bastante interesantes. Ademáis abria as fins de semana, algo que hoxe en día non parece tan extraordinario. No segundo caso podo recordar as librarías Arenas e Molist, que cando cambiaron de ubicacion viron minguado considerablemente o seu espazo e, consecuentemente as seccions que me resultan máis interesantes

Para finais deste ano, xa mesmo, vaise pechar unha das que máis aprecio: Didacta. Neste caso tratase dunha libraria especializada en temas educativos. Facendo un esforzo de memoria, podo recordar os seus inicios, nos meus andeis hai exemplares "de época" e, lamentablemente vou poder recordar o seu peche

Ainda que posiblemente non vaia a ler este blog, quero agradecer ao dono da mesma, Jorge, a súa amabilidade, as súas atencións e despedir ese lugar tan agradable para min

Adolescencias

2009-12-01T10:44:00.000-08:00

Coa chegada do frio, a auga, ... Esta foi unha fin de semana de cine. Antón mais eu fomos ver "Luna Nueva" que xa como lectura interesou ao meu rapaz. Non vou facer unha crítica da película. Vou falar do ambiente que compartín cunhas cantas ducias de adolescentes, maioritariamente mozas.

No transcurso da película foron moitas as expresións de tipo "que rico", "que mono", ... que poiden escoitar. Certo é que as opinión estaban divididas entre as que valoraban os atractivos dun ou doutro dos protagonistas masculinos e tamen se escoituo algun xuicio sobre como a rapaza protagonista facía ou debería facer.

En fin, a verdade e que me vin sorprendido alí no medio de tanta rapaza polo apaixoamento co que vivian a película...

Non sei si ten comparacion co momento en que eu vivín, xunto con outros adolescentes, a estrea de "Grease". Ao mellor foi algo parecido só que eu xa non o recordo...

O Velo Islamico e Outras Historias

2009-11-14T08:28:00.000-08:00

Estos días atras aparecen nos medios de comunicacion novas relacionadas co polemico tema do "velo" co que cubren as suas cabezas as rapazas e as mulleres islamicas: que si lle deron unha paliza a unha muller embarazada por non respetar este costume, que si un xuiz votou da sala a unha muller que levaba velo, que se lle prohibiu a unha alumna ir a clase co velo... É un tema que de cando en cando aparece nos medios

Enseguida puxenme a buscar en internet a imaxe dunha monxiña coa idea de que esta imaxe non nos resulta tan estraña a pesar de que en ambos casos o tocado ten o mesmo significado: a sumisión.

Non sei si quedara algunha relixiosa que exerza a docencia e que empregue o hábito ou si un xuiz votaría da sala a unha monxa que tivera que prestar declaración...

Non me gusta o significado que ambos símbolos representan, pero tampouco comparto as actitudes prohibicionistas, pois penso que incluso se esta a promover o contrario, e máis cando estas actitudes van en contra daquelo que se quere evitar: quizais si pode recibir unha educacion en igualdade cos seus compañeiros e compañeiras e reciba un trato non discriminatorio, se sinta respetada como persoa, ... quizáis así consiga liberarse de estas ataduras

É fundamental educar desde a igualdade e do respeto, e deste xeito, respetando, quizáis consigamos que se escoiten os nosos argumentos e que nalguns casos as persoas sexan capaces de liberarse dos simbolos propios dunha forma de pensar que entende que uns (unhas) deben someterse a outros

Do Mellor

2009-11-10T04:22:00.000-08:00

Este pasado venres tiven a ocasion de participar na "V Xornada do Plan Municipal de Conductas Adictivas" do Concello de Pontevedra. Teño que agradecerlles que a pesar de que, por motivos de traballo, non me foi posible apuntarme hasta o ultimisimo momento, lonxe de poñerme atrancos, animaronme a participar

O programa que nos ofreceron resultou dun grande interés e máis neste momento no que desde a Consellería estan a presentar unha proposta que revisa parte do modelo de atención as persoas con problemas relacionados co uso de drogas e, ainda que só aparece "nos títulos", outras conductas adictivas.

Fronte a uns modelos de "calidade" e de "diagnostico" cando menos cuestionables, e coa "novidade" de poñer os "pacientes" no "centro do proceso", Ernesto Lopez, Gerardo Florez e Enrique Garcia Huete, presentaron modelos e estratexias que poñen no centro dos procesos as persoas . Ofrecen as persoas que buscan axuda para os seus problemas e aos profesionáis que llela intentamos prestar, marcos de referencia e ferramentas que non etiquetan as persoas e as situacions senon que axudan a establecer criterios e estratexias no proceso que supon superar as súas dificultades.

Desde logo, sempre resulta de grande interes compartir ideas con tan senlleiras referencias e, como comentaba coa miña compañeira Blanca, que tamen tivo a oportunidade de estar alí, tratase de oportunidades que hai que aproveitar. Novamente gracias compañeiros de Pontevedra e quedamos a espera das vosas propostas cara o ano que ven

E segue a dar voltas

2009-11-01T12:24:00.000-08:00

Veño de ver AGORA co meu fillo e, como non, dame por reflexionar. Mira que o mundo deu voltas desde aquela e que pouco cambiaron as cousas. A intolerancia, o medo a dúbida, ... Segue a ser a causa de milleiros de conflictos que suceden aquí e máis alá... Eso sí, matamonos dun xeito algo mais sofisticado, onde vai parar!

Tamen me fixo pensar nunha frase do finado Toni Julia que me quedou moi grabada cando a escoitei no acto no que presentabamos a solicitude de contitución do Colexio de Educadoras e Educadores Sociais: a incertidume como criterio de calidade, ese malestar que che apreta no estómago e que che fai pensar e repensalo todo, poñer en dúbida o que fas, pensar e repensar se realmente será o mellor...

E tirando do fío acordeime tamén dunha idea exposta por Jaume Funes no prologo que fai do libro de Carles Sedó "Treballant com a Educadora o Educador Social" de que a nosa non é unha profesión onde abonden as seguridades e as certezas, ten que ser un/unha profesional capaz de tolerar a incertidume

Compromiso Ideoloxico ou Neutralidade

2009-10-21T04:36:00.001-07:00

Con esta entrada quero facer unha reflexion acerca do que supón seres "neutral" ou "apolitico" e as, para min indubidabeis ventaxas de expresar un certo compromiso ideolóxico. Cando un expresa, dun xeito maduro, unha deteminada opción ideolóxica por unha banda soe facer explícita esta posicion de partida e, ademáis vaille resultar mais doado comprender que as outras persoas podan adoptar unha visiona ou unha postura diferente: a riqueza está no debate, no contraste de pareceres que pode levar a entendernos, a chegar a acordos, ...

Cando un ou unha se proclama neutral ou apolitico, está negando unha evidencia: cada un, cada unha ten unha visión do mundo particular que foi construindo ao longo da súa existencia. Normalmente fanse estas afirmacions desde a falta de reflexión sobre as opcions existentes e, o que é peor, desde esta suposta neutralidade, soese negar a lexitimidade de calquera outra visión. É por isto que os neutros, os apoliticos, soen facer apostas moi duras hacia o pensamento hexemónico, conservador do que é, do que sempre foi...

Regulación vs. Precarización

2009-10-18T02:20:00.000-07:00

Este venres tiven a oportunidade de participar no "Espacio Dialoga", un encontro organizado polas miñas compañeiras Laura e Sofia da Área de Comunicacion do Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia xunto con persoas do Colexio Oficial de Psicoloxia de Galicia e do Colexio Oficial de Diplomados de Traballo Social de Galicia. Nesta ocasion reunimonos con representantes da CIG e de CCOO ainda que tamen estaban invitados UXT e algunha das "patronais" da "intervencion social" de Galicia.

Foi un encontro moi productivo, pois traballamos sobre unha dimensión de moito interés tanto para os profesionais -tamén traballadores- como, e non debemos esquecelo, para as persoas que se benefician ou se poden beneficiar dos servicios que prestamos.

A existencia ou non dun convenio, ou de convenios, que regulen aspectos como salarios, horarios, ratios, estabilidade nos postos de traballo, ... As condicions laborais dos que estamos a traballar nos diversos servicios desde os que prestamos as atencions ás que teñen dereito como cidadas e ciudadans ... Supón unha importante garantia para ambas partes e, doutra banda, axudan a establecer uns mínimos a partir dos que negociar os custos dos diversos servizos coa outra parte, case sempre implicada, que é a Administración, as diferentes administracions, que estan a "conveniar" para dar resposta a moitas -cada vez máis- das súas obrigas

A falta de regulacion só da lugar á precarizacion dos servizos públicos. E, nun tempo de crise como no que nos atopamos, parece mais lexitimo aforrar e, como aqui o vencello é feble, as prestacions teñense que facer a prezo de saldo: soldos e condicions de miseria, alta rotacion do persoal, escasa inversion en formacion, ... E todo isto repercute nas persoas que teñen dereito á prestacions de calidade e, en moitos casos, estamos a falar de persoas que non son quen de facer valer os seus dereitos...

E, xa desde o mais persoal, penso que estas situacions afectannos máis si cabe aos profesionais da educacion social, ... ¿ou non?

Novas caras

2009-10-01T14:44:00.000-07:00

A cousa é que todo remata e asi hoxe tiven que voltar das miñas vacacions. O caso é que un mes onde eu traballo é moito tempo. E ainda que non fun quen de abarcar todas as novidades, o que si aconteceu é que nada mais chegar atópome con varias caras novas. Persoas que se foron incorporando ao longo de este mes.

Unha ventaxa de traballar onde eu traballo é que non hai dous días iguais, "todo fluye" que dicía o filósofo e cada persoa, cada un de nos, aporta algo nese fluir.

Nada, agora toca recuperar o ritmo. Ir recollendo toda esa informacion pendente. Tomarme tempo en coñecer a estas persoas que chegaron neste último mes e interesarme en como lles foi aos que deixei cando marchei de vacacions

Dun tempo, Doutro tempo

2009-09-21T09:36:00.000-07:00

Será pola idade que un vai tendo. Será porque o Antón comezou no Instituto... No sei, o caso é que cada vez lle estou a dar máis voltas a este tema do tempo.

Pensando, pensando observo como é un factor que me une algúns dos meus compañeiros, os que temos corenta e... Vimos os mesmo programas de televisión, vivimos máis ou menos os mesmos acontecementos históricos, vivencias persoais mais ou menos parecidas, ... e, ainda que con diferencias, son moitas as vivencias, os significados, os valores que compartimos. Somos dun tempo

En contraste, estan os outros, as outras, que xa son doutro tempo (o mesmo que nos para eles) cos que xa resulta máis complicado entenderse, que precisan de mais explicacions, ... En fin un clasico isto das diferencias xeracionáis pero desde a vivencia, e nos só como algo conceptual

Representantes politicos, por favor

2009-09-01T23:55:00.000-07:00

Esta é unha das teimas nas que ando a maquinar desde hai ben tempo. Como algúns dos que me aturan xa teñen escoitado, son dos que penso que o que dicimos, cómo o dicimos condiciona a nosa visión da realidade e o tema dos mal chamados "politicos" é un exemplo claro.

Eu penso que todos somos "políticos" e así debe ser. A convivencia é un aspecto ineludible da nosa existencia polo que todo o que pensamos e facemos por convivir e esencial para o benestar propio e dos que viven ao noso redor.

Logo, arredor deste feito, constituense diversas formas de organizarnos e de regular a convivencia. Xurden tamén institucións onde se supón que se representan as perspectivas e intereses de boa parte da cidadanía e persoas ás que encomendamos esas funcións: os nosos representantes políticos, os mal chamados "políticos"

Esta denominación ("politicos") vai facer que sexan moitas as persoas que deixan de lado as súas responsabilidades e "deleguen" as mesmas en outras persoas e institucións dun xeito acritico. Renunciando aos seus dereitos e eludindo as propias responsabilidades: é cousa dos políticos, eu paso de política, non entendo desas cousas, ...

Obras públicas

2009-08-20T13:15:00.000-07:00

Un pouquiño de respeto, por favor

O feito de traballar para todos, facendo algo que se supon que é un beneficio comun, non xustifica que non se teña suficiente coidado pra non molestar ou para que as molestias sexan as mínimas.

A modo de exemplo, pero estou seguro de que cada un, cada unha, pode atopar varios exemplos vouvos contar un par de historias:

Por aquí por onde vivo, algunha calle, que nos sirve de acceso para saires da cidade, votou semanas cortada porque a estaban arranxando. Entendo que o que hai que facer, pero non entendo que se corte semanas, o meu modo de ver moito máis tempo do que era imprescindible

Outro exemplo ocurreunos hoxe, onde eu traballo, onde por estar a desmontar para facer a famosa terceira ronda estiveron a punto de cortarnos a auga, sen avisar, sen pensar en facer o traballo nun tempo minimo para non perxudicarnos de mais aos que estamos a vivir e a traballar alí. Menos mal que un erro supuxo que nos enteraramos e que poideramos facerlles ver que era preciso avisarnos previamente e facer o traballo nun tempo minimo

O por que deste blog

2009-08-18T03:46:00.000-07:00

A verdade é que esto dos blogs é para min un descubremento. Desde hai meses son varios os blogs que estou a seguir e encantanme as posibilidades que nos ofrecen para intercambiar opinions.

Despois de darlle voltas, lánzome a crear un espacio para min e para vos e gustaríame que pouco a pouco formaramos unha tertulia amena sobre temas diversos. Xa sabedes, estades todos e todas invitados

Respecto do titulo, non é que me quera "enrocar" no que son. Ainda que teimudo, gustame intercambiar, aprender, medrar como persoa e como profesional... Sí que a miña identidade, que vivo como algo complexo, pareceme un punto de partida interesante: desde o que son vexo o mundo e o fagoo meu... Non sei, gustoume a idea e, ás veces funciono así, por ocurrencias